Welkom op mijn blog.
Hallo, mijn naam is Sandra, geboortejaar 1972, en ik ben getrouwd met Cristian. Ik ben moeder van een, verstandelijk gehandicapte met pdd-nos (autistische stoornis), zoon Max en een, ondeugende maar o zo leuke, dochter Lieke.
Op deze weblog wil ik het gaan hebben over de dagelijkse dingen maar ook over mijn hobbies kleding maken en quilten.
Omdat vriendin Jolanda geen tijd had om op mijn verjaardag te komen, had ze afgelopen zondag mijn kado ook meegenomen. Nu denken jullie misschien wat een raar vogelhuisje is dit, maar ik ben er echt helemaal blij mee! Aan het roetje kun je een miniquilt hangen. Jolanda heeft er thuis ook één en ik kijk er altijd graag naar en ben dan weer benieuwd welk quiltje erin hangt. Gemaakt door haar vader en die was zo vriendelijk om er ook één voor mij te maken. Als ik de rust weer gevonden heb, ga ik aan de slag om een mini te maken en laat het jullie dan meteen zien. Kan wel even duren hoor :0)
Dit is toch nog wel even een vermelding waard vind ik. Lieke had voor haar verjaardag ook een schattig bosje bloemen gekregen van Hans en Wil. Wil vindt dat alle meisjes vanaf vier jaar op haar verjaardag een blometje verdienen, nou ik vind het SUPER leuk.
Ja hoor, ze zijn er. Vrijdag op zaterdagnacht zijn er 5 puppies geboren. Eén mannetje en vier vrouwtjes. Zijn ze niet schattig. Eind van de week mag ik er pas naar toe, want nu is dat nog veel te onrustig voor moederhond. Zo rond de kerst is het de bedoeling dat de jonge hondjes naar de nieuwe eigenaren gaan.
Zoals gezegd gisteren de verjaardag van Lieke gevierd. Ondanks dat er een paar mensen niet kwamen was het toch lekker druk en heeft Lieke veel kadootjes gekregen. Van een mooie spaanse jurk met alles erop en eraan tot een geweldige badjas tot een mooi armbandje met haar naam erin gegraveerd tot allerlei knutselspullen. Lieke was echter wel een beetje timide, wat nog had te maken met het niet fit zijn, denk ik. Bewust had ik het feest vroeg laten eindigen, zodat ze nog lekker kon bijkomen voordat de schoolweek zou beginnen, alleen begreep Lieke er niet zoveel van. Ze had gekozen voor tomatensoep als avondeten en had gedacht dat iedereen mee zou eten, dus toen iedereen vertrok vroeg ze "wie blijft er dan wel eten?" Dat vond ik wel een beetje zielig, dus volgende keer toch maar naar de zaterdag en dan weer soep voor iedereen.
Het is eigenlijk pas maandag de dag, maar morgen vieren we dat Lieke vier jaar wordt! Alle voorbereidingen zijn getroffen en het feestvarkentje ligt heerlijk te slapen. Ze is niet helemaal top fit, maar ik denk dat ze genoeg adrenaline krijgt van het feestje morgen. Vandaag taarten (3 verschillende, foto's volgen nog) gemaakt en slingers opgehangen. Straks voor mij ook lekker slapen want het was een lange en vermoeiende dag.
Niet alleen is de gym voor het laatst geweest, vandaag gaat Lieke voor de laatste keer naar de crèche. Ook dit kan niet zomaar voorbij gaan. In een boekje van de bibliotheek kwam ik een heel leuk idee tegen. Bootjes, natuurlijk heb ik ze allemaal in het roze gemaakt en op de mast staat de tekst "vanaf maandag vaar ik met de viermaster mee liefs, Lieke" Vind het zelf wel leuk. In het bootje past precies een kapitein koek.
Voor de leidsters heb ik een gastendoekje gemaakt, met nog wat reststof van de bodywarmers die voor de open dag gebruikt zijn.
Vandaag is het de laatste gymles voor Lieke. Er "moet" dus getrakteerd worden en nu had ik van mijn zus een leuk idee gehoord. Je neemt dropveters en maakt daar een ketting van met chips eraan. Nu was ik die dropveters vergeten en had van die jojo drop gekocht, je weet wel die opgerolde veters om het zomaar te zeggen. Gister middag samen met mijn moeder (gelukkig ze zijn ze weer terug na 2 weken vakantie) eraan begonnen. Eerst die jojo uitrollen en dat gaat niet gemakkelijk kan ik je zeggen en dan de chips eraan en dan nog een knoop erin. Toch maar even naar de winkel om nog een zakje jojo's te halen want er ging meer stuk dan goed. Toen zei mijn moeder, vroeger hadden ze gewoon dropveters en dat zou veel gemakkelijker gaan. Oeps, ik geloof dat mijn zus dat ook zei, dus weer naar de winkels en jawel hoor ze verkopen nog steeds dropveters en toen bleek het een koud kunstje te zijn. We hebben in ieder geval vreselijk gelachen.
Van de week er even voor gaan zitten en jawel blokje G7 is ook klaar. Deze ging een stuk makkelijker als de voorganger en nu heb ik de eerste maandzending helemaal klaar.
Omdat ik er zo lang mee bezig ben en de moeilijkheidsgraad hoger ligt dan verwacht ga ik na 3 maanden stoppen. Gelukkig is die mogelijkheid er en ben ik daar heel dankbaar voor. Het neemt gewoon teveel tijd in beslag, niet alleen de reële tijd, maar ook tijd in mijn hoofd. Ik kom niet meer toe aan andere dingen (lees kleding maken voor de kids) toe en dat is het mij niet waard. Uiteraard ga ik de blokken wel afmaken en maak er een mooi geheel van, maar daarna is het over met de sweet memorie.
Vandaag is het alweer 9 jaar geleden dat Cristian en ik gingen trouwen. Qua weer lijkt het vandaag wel 9 jaar geleden. Bij het stadhuis hadden we zelfs wat regen, maar met de foto's maken was het gelukkig droog. Lieve schat gefeliciteerd met onze trouwdag en laten we er nog maar heel veel jaar aan vast plakken!
Zondag ben ik met schoonzus Hendy wezen lunchen. Dit had ik voor mijn verjaardag gekregen en we vonden allebei dat we daar niet als te lang mee moesten wachten. Onze mannen geven elkaar kado's en die worden dan niet verzilverd en dat wilden wij niet laten gebeuren. We hebben heerlijk gegeten en eens lekker bijgekletst. Thuis gekomen moesten de mannen nog even samen op pad om een werpkist voor zwangere Pebbles te halen en zaten wij thuis met de kids, op Tristen na, want die was lekker bij grote opa en oma aan het logeren. Op een gegeven moment hadden de kids wel trek in banaan. Vond ik wel grappig ieder kind eet het op zijn eigen manier. Max in stukjes gesneden in een bakje met een vork, Lieke zo uit de hand en Charley nog lekker geprakt met een lepeltje.
Laatste reacties